சமீலா யூசுப் அலி கவிதைகள்

சாத்திய யன்னல்கள்

2011-07-30T22:40:00.000-07:00

ஆயிரம் அபூர்வ ஆடைகள் துறந்து அழுக்காடை

வெங்காய வாடையுடனவள் வாவென்று கூடவழைக்காமல்

உள் செல்வாள் என்னுள்ளம் வெளிச்செல்ல ஏதொவொன்று உட்செல்லும்.
...
இல்லையென்பதவளுக்கு இனிக்கும் வார்த்தை….இதுவரை காலமும் நான்

அவளுக்காயென அணுத்துணிக்கை கூட அசைக்கவில்லையென்பதவள்

அறுதியான வாதம்.

ஆதரவோடவள் தலைகோத விளைந்தால் தொட்டாற்சுருங்கியென

தூங்குவதாயொரு பாவனை.

நடுஇரவின் போர்வைகளில் வாய்வு மிகுந்தென் நெஞ்செல்லாம்

எரிகையில் தள்ளிப்படுப்பாள் தன்னுறக்கம் கெடுமென்று…

நிலாக்கால் முன்னிரவில் அவள் தோள் சேர்ந்து கவிசொல்லத்

துடிக்குமென் மனசு புரியாமல் அடித்துச்சாத்துவாள் எல்லா

யன்னல்களையும்.

அதிசயமாயவள் முகம் கொஞ்சம் ஒளிவிடும் கணங்களில்

வாழ்தலையும் காதலையும் பற்றி வசனங்கள் கோர்ப்பேன்.

அடிமனசில் மண்டியிருக்கும் அழுக்கை கொட்டாவியோடு

விட்டவள் அயர்வாள் என் ஆவி சோர…

copyrights@shameela_yoosufali

31.07.2011

அடர் மழை வனாந்தர நேசம்

2011-07-30T22:34:00.000-07:00

வலிதரும் குத்தீட்டி கொண்டு ஆயிரம் முறை உடலத்தில் செருகுதல் விட

உன் வார்த்தைகள் என்னுயிர் வரை சென்று

...கொஞ்சம் கொஞ்சமாயெனைக் கொன்றன.

அழுதிடல் செய்வதில்லை என்று அடித்தென் நெஞ்சாங்கூட்டை

அடக்கிடப் பார்த்தல் வீணாய் ஆயிற்று.

பொங்கும் கண்ணீர் பெருக்கெடுப்பில் மிச்சமாயுன்மேலிருந்த

கொஞ்ச நஞ்சக் கோபமும் கரைந்து பளிங்காயிற்று உள்ளம்.

உனக்கென நான் அடர் மழை வனாந்தரமாய் வைத்திருக்கும் நேசம்

அழியாது ;என் மிகை நேசம் நீயறிவது என் இலக்கன்று

நீயெனை எதிர்தோர் வார்த்தை உதிர்த்திடும் ஒவ்வொரு பொழுதிலும்

இன்னோர் நல்மரத்தின் வித்து மண்ணுக்குள் துயில் கலைந்தெழும்.

copyrights@shameela 2011 July 29

இரண்டாவது இரவு

2011-07-27T20:42:00.000-07:00

தாய் தந்தை அன்பை மொத்தமாய் பெற்றவள்

களைத்ததோர் காலையிலே நான் ஜனித்தேன்.

மூத்ததைப்போல் மூக்கில்லை

முன்நெற்றி ரோமமில்லை

அவள் அசல் நான் நகல்

அவள் ஆட்டத்தில் கால் நொண்டும் தொட்டில்

அவள் அணிந்து அரைப்பழசாய் போன ஆடைகள்

அவள் விளையாடி காது பிய்ந்த கரடி பொம்மை

அவள் புதுவாசம் நுகர்ந்து,ஓரம் சுருண்ட ‘ஏழுநிறப்பூ’

பல் பதிந்த அழிறப்பர்,கம்பீரமிழந்த பென்ஸில்

அவள் திருமணம் குதியுயர் காலணியாய் அதிர நடக்க

என் மணமோ ஏழைச்செருப்பாய் நொய்ய நடந்தது.

ஒவ்வொரு விரலிலும் இவ்விரண்டு பரிசு மோதிரமாய் அவள்

மருதாணி விரல்களில் பாதி தேய்ந்தோர் மோதிரம் வெட்க நான்

அதிகமாய் வலித்ததன்று.

அவள் பார்த்து நிராகரித்த ஆண்மகனுடன் என் முதலிரவு.

அது முதலிரவன்று, ‘இரண்டாவது இரவு’

27.07.2011

வலி

2011-07-13T09:33:00.000-07:00

முதுகின் அடித்தண்டில் குவிந்தாரம்பிக்கும் வலி
அரைநொடியில் தொடைகளில் கனக்கும்
காலிரண்டும் துவள அவள் கலண்டரை வெறிப்பாள்.

ஒரு நொடி, புயலின் பின் பூமியாய் உடல் சுதாகரிக்க
முன்னை விடவும் பேயாட்டத்தோடு வலி நரம்பு பிய்த்துண்ணும்.
தலைக்குள் யாரோ இடையறாது பேசுவதன்ன அசெளகரியம்
பொறுப்பதற்குள் இடையில் வாள் செருகலாய் வலி மிகும்
முகவாயில் முழங்கால் இறுக்கி உதடு கடித்து மூச்சடக்கி வியர்ப்பாள்.

வலி மிகுந்தவள் துடிக்கும் பொழுதுகளில் தவறாது
தாய் சுடுநீர்போத்தலோடு ஞாபகங்களில் ஒத்தடம் தருவாள்
அந்திக் கருக்கலின் அவன் வருவான் ஆயிரம் பழு சுமந்து
கட்டிலில் சுருண்டிருக்கும் அவள் விழி கூட நோக்காதுரைப்பான்
‘ப்ச்… திரும்பவுமா’ …‘வலி’ யின் அடர்த்தியை அவளுக்குணர்த்தியவாறு.

2011.06.28

Copyrights@Shameela

வாப்பும்மா அமைதியாய் உறங்குங்கள்

2011-06-16T10:18:00.000-07:00

இருட்காட்டுக் கபுறுக்குள் அமைதியாய் உறங்கும்

வாப்பும்மா

சிறுகதை போல பேசல் மீளக்கேட்கும் துயர்

எனக்கில்லையினி.

மழை கொக்கரித்துப்பெய்யும் நடுவிரவுகளில்

அடரிருள் கபுறடியும் வாப்பும்மாவின் மையத்தும் நினைவுக்குள் வலிக்கும்.

வெள்ளிகளில் வாப்பா தவறாது சொல்வார்

கபுறடியில் நீங்கள் பொல்லூன்றி நிற்பதைக் கண்டதாக.

அறுபதுகளிலும் வாப்பா அனுபவிக்கும் தாங்கொணாத் துயர்

எனக்கும் புரியும்.

வாப்பும்மா

உங்களுடற்சாறு அருந்திச் செழித்திருக்கும் மருதாணிச்செடிக்கு

சில வேளை தெரிந்திருக்கலாம்

மரணம் ஒரு வாயிலென்பதும் வாழ்க்கைக்கு முற்றுப்

புள்ளியில்லையென்பதும்.

15.06.2011

வாழ்தலை மறந்த கதை

2011-06-13T12:40:00.000-07:00

அவளிடம் சொன்னேன்

அடுப்படி தாண்டு

.பருப்புக்கு வெங்காயம் தாளிப்பதை விட அனேக

விஷயங்கள் இருக்கின்றன

வா உன் சொந்தக்கால் கொண்டு பூமிப்பந்து சுற்றும்

வித்தை சொல்லித் தருகிறேன்

அவள் வந்தாள்.

சுமக்க முடியாத சங்கிலிகளையும்

முடிவற்ற சந்தேகங்களையும்

சுமந்து கொண்டு

மிகுந்த பிரயாசையோடு

அவள் சங்கிலிகளை ஒவ்வொன்றாய் களைந்தேன்

சந்தேகங்கள் முடிவுறாது ஒடும் நதியை ஒத்தனவாய்

நீண்டு நெடித்தலைந்தன.

இனி என்ன

களைப்போடு கேட்டாள்.

இனி நீ வாழத் துவங்கு

வாழ்தல் என்றால்

அயர்வோடு நோக்கினேன்.

அவள்

வாழ்தலை மறந்து வெகுநாட்களாகி விட்டிருந்தன.

2011.06.14

ஊதா யானை

2011-06-13T10:42:00.000-07:00

சுத்தமாய் வெள்ளைத்தாள்

சிதறிய கிரெயோன் கலர்கள்

இரண்டு கோடுகள்

ஒரு கோணல் வட்டம்

நம்பிக்கையோடு

யானைக்கும் தும்பிக்கையும் ஆயிற்று

குழந்தைக்கோ கர்வம்

ஊதா நிற யானையுடன் ஊர்ந்து போயிற்று.

யானைக்கு ஊதாநிறமா?

அதிருப்தியோடு கேட்டார் ஆசிரியை

இரண்டு கால் யானை எங்குள்ளது

அடித்துத் திருத்தினார்

குழந்தையின் ஊதா யானை ஊனமுற்றுப்போக

அதன் மனசின் மேலே தன் செருப்பு சப்திக்க

நடந்து போனார் ஆசிரியை.

2011.06.13

கவிஞனின் மனைவி

2011-06-12T11:21:00.000-07:00

அபூர்வமான சொற்களைப் பின்னும்

பொன்னிற சிலந்தி அவன்

ஆறும் தேநீரை மறந்து இரவிரவாய்

நூற்காடுகளுக்குள் மல்லாந்து கிடப்பான்.

திடும் மென அவள் தாகித்தெழும் நடுநிசி பொழுதுகளில்

அவன் விரல்கள் தாளில் முளைத்துக்கிடப்பதைப்

பார்த்தவாறே உறங்கிப்போவாள்.

அவன் எழுதும் எதையும்

அவள் வாசித்ததில்லை

அவனது விசாரங்களும் தனித்துவமான

சிந்தனைகளும்

அவளுக்குப் புரிந்ததேயில்லை.

அதிகம் பேசுவது அவனை

ஆத்திரமூட்டும்.

அவள் மொழி மறந்தவள் ஆயினள்.

கிராமத்துக்கிளி மொழிகள்

மட்டுமே தெரிந்த அவள் அந்த நாலுசுவர் கூட்டுக்குள்

அடங்கியிருந்தாள்.

சமைப்பதும்,துவைப்பதுமாய் அவள் துருப்பிடித்து rusted

சாகத் தொடங்கிய ஒரு பொழுதில்

அந்த ‘அதிசயம்’ நிகழ்ந்தது.

புழுங்கிய சமையலறையில்

நெடுங்காலமாய் திறவாதிருந்த

‘ஜன்னல்’ தான் அது

அதனூடே அவள்

அடர் காட்டு மூங்கிலின் பாடலையும்

வானவில் எழுதும் ஓவியங்களையும்

வாசிக்கத் தொடங்கினாள்.

காணாமல் போன அம்மிக்கல்

2011-06-08T07:44:00.000-07:00

பெருநாள் பிறை

பனி உறங்கும் தோட்டத்து மருதாணி

அம்மிக் குழவி தழுவிச் சிவப்பேறிய உம்மாவின் கை

பச்சை வாசனை பக்கத்தில் நான்

நசியும் துருவல் தேங்காய்,பச்சை மிளகாயோடு

நறுக்கென உப்பும் அரைபடும் நொடிகளில்

ஐம்புலன்கள் விழித்துக் கொள்ளும்

அந்த அரைத்த சம்பலுக்காய்

உயிர் விடத் தோணும்.

அவித்த இறைச்சி தட்டிப் பொரிக்கவும்

வறுத்த சீரகம் அரைத்தெடுக்கவும்

பூண்டும் இஞ்சியும் விழுதாய் மசிக்கவும்

தோதாய்க் குழிந்த அம்மிக்கல் அது.

அம்மிக்கல்லுக்காய் தனியொரு மேடை

தண்ணீர் விட்டுக் கழுவவும்

கழுவும் தண்ணீர் வழிந்தோடவும்

சின்னதாய் ஏற்பாடுகள்

அம்மிக்கல்லின் பின்னால்

நீள் கம்பி வைத்த

சில் காற்று ஜன்னல்

கருங்கல் அம்மிக்குள்

மெல்லிய அதிர்வுடனான

உயிர் ததும்பலை அதன் வெதுவெதுப்பு மேற்பரப்பு

பல சமயங்களில் உணர்த்தி நின்றது.

முன்றல் கொய்யாமரம்

வளையங்கள் கூட்டிக்கொண்ட

பின்னொரு கோடை நாளில்..

சமையல் உள் வெறுமையாய் இருக்கிறது.

அம்மிக்கல்லும் இல்லை

சில் காற்று ஜன்னலும் இல்லை

பதிலாய் இடத்தை அடைத்துக் கொண்டு

ஒரு

மின்சார மிக்ஸி….

ஒற்றைத் திறப்பு

2011-06-04T21:44:00.000-07:00

ஓய்வெடுக்க கெஞ்சும் பாதத்துண்டு

விரிவுரைக்கு செவி விற்ற

முழுநாட் களைப்பு

கணவரின் வேளைத்தளம் என் பல்கலைக்கழகம்

அரை மணி இடைவெளி..

மீண்டும் வீட்டுக்கு இன்னொரு மணித்தூரம்

வீடு வாடகையானாலும் நம் வீடாயிற்றே

கொஞ்சம் ஓய்வெடுக்க…

குளிக்க…..

ஈரத்தலை சுற்றிய துண்டுடன் ‘காட்டில் ஒரு மான்” வாசிக்க

சின்னச்சின்னதாய் இடியப்பம் இடித்த சம்பல் சாப்பிட

செளகரியமாய் உடை மாற்ற

வீடு தான் தோது.

அலுங்கிக் கசங்கிய உடையாய்

தேநீர் கோப்பைப் பின்னணியில்

மிருதுவான உரையாடல் கனவோடு

வலிக்கால்கள்

வீடு வரை கொண்டு சேர்த்தன.

வாசல் வந்த பின் …

திறப்பு???

ஆயிரம் மைல் தொலைவில்

அலிபாபாக் குகையி்ல்

பத்திரமாய் கிடந்தது.

அரக்கப் பறக்க

அலுவலக நண்பருக்கு அழைப்பு

அடுத்த பஸ்ஸில் அனுப்பி வைப்பதாய்

ஒரு மணி நேரம் இரண்டாக

ஓரிடத்தில் முளைத்துக் கிடந்தோம்.

தாமதமாய் மேல் வீட்டு ஞாபகம்

உதிக்க

எப்போதும் திறக்காத கதவொன்றால்

ஒட்டடை அலங்காரத்தோடு

உட் பிரவேசம்

அப்போது பார்த்து,

நாற்சக்கர வண்டி, திறப்புடன்

நம்மூர் தாண்ட

இரு சக்கர வண்டி

இப்போது இப்போது என

இரு மணித்தூரம் கடக்க

விலைமதிப்பில்லா திறப்பு

மீண்டும் சாவித்துவாரம்

கண்டது,

அப்பாடா?

இன்னொரு திறப்பு வெட்டல்

நாளைக்கு நாம் செய்யும் முதல் வேலை

மாதங்களும் தொலைந்தழிந்தேகின,

திறப்பு இன்னும்

ஒற்றையாகவே இருக்கிறது.

கார்க்கால ஞாபகங்கள்

2011-06-04T07:17:00.000-07:00

மழையின் கிணுகிணுப்பு

ஒரு மெல்லிய பாடலாய்

மீட்டெடுக்கும் நான் தொலைத்த

ஞாபகங்கள்

எல்லோர் கையிலும் குடை பூக்க

மழை நனைக்க

நான் தனியளாகின்றேன்

தன் குடை தந்த அந்த வெள்ளுடைத் தோழனின்

புன்னகை

மிகப்பிடித்தமாய் இதயத்தில் நடந்து போயிற்று.

மழை மழையென யன்னல் வெளியில்

செடியிடையில்

அலையும் மனதை

இழுத்துப்பிடித்து உற்சாகமாய்

இஞ்சி பிளேன் டீ ,மொறு மொறு மாரி பிஸ்கட்

பொருளியல் இறுதிப்பரீட்சை

இப்போதும் மழை நிலம் சேர்ந்தால்

ஊன்றிப்படிக்கும் உணர்வே துள்ளும்…

இடையறாது பேசும் மழை

உம்மாவின் கை மணக்கும் தேநீர்

வெளிக்கிளம்பும் ஆவி

ஒரு மேசை நாற்காலி

கன்னத்தில் இருகை பதித்த நான்.

இனிக்குமென் கார்காலச் சித்திரம்.

கால் நிலத்தில் படராத வயது

துள்ளும் கால்கள்

இருகை ஆட்டி இன்னொரு மழையாய் குதூகலிக்கும்

நான் இரு தங்கைகள்

மழைக் குளியல்

வாசற்படியில் தலை சாய்த்து ரசிக்கும்

என் வித்தியாசமான உம்மா.

வீட்டின் நாற்சக்கர வாகனம்

சிறகு முளைக்கும் அதிசயம்

மழைநாளில் மாத்திரமே சாத்தியம்!

பாதி இழுத்த வேன் கதவு…

முழுதாய் முகம் மழை வாங்கும்.

ஊசிக்குத்தாய் இறங்கும் கோடை மழையும்

வலிக்காது.

நாடு விட்டு நாடு

சுற்றிப்படர்ந்த கடல்

வான்கிளறும் மலைப்பாறை

பக்கத்தில் இறுக்கமாய்

என் நெருக்கம்.. அற்புதமாய்

அப்போதும் மழை…..

கமெராவுக்குள் அடைக்க முடியாத

ஜில்லிப்புடன்…

கண்ணடித்துப் போயிற்று.

மே மாதத்தினொரு பொழுது..

“அமைதிக்கான இறுதி யுத்தம்”

கால் இடறி விழும் இடமெல்லாம்

மனித மாமிசம்…

பின்வாசல் பெருக்கெடுக்க

அன்றுங்கூட வலுத்த மழை

…………

முதன் முறையாய்

மழை வலித்தது எனக்கு.

copyrights@Shameela_yoosufali

தன்னந்தனியே....

2009-08-27T01:45:00.000-07:00

கரை உடைத்த காட்டாறாய்
ஒரு
பெண்……

கொழுகொம்பினைச் சுற்றாத
கொடிமரமாய்
அவள்…
தனியே புறப்பட்டுச்செல்கிறாள்.

எத்தனையோ கரங்களால்
சமைக்கப்பட்ட
வீதிகளைத் தவிர்த்து

முதல் முறையாக அவள் பாதங்கள்
ஒற்றையடிப்பாதையில்
செல்கின்றன!

அவளதேயான
ஒற்றையடிப்பாதையில்…

தலைவாயிலில்...

2009-08-11T20:38:00.000-07:00

ஆழ்கடலேழ் வான
உலகங்களின்
அதிபதியே!

என்னுயிரின்
ஒவ்வொரு துளிப்புகழும்
உனக்கே அர்ப்பணம்!

அளவிலா அன்பினூற்று
உன்னிடமிருந்து தானே
உற்பத்தி ஆகிறது!

கரை உடைக்கும்
கருணைக்கடலாளனே

என் வாழ்க்கை
உன்னை மட்டுமே
தொழுதுநிற்கிறது!

உன்னிடம் மட்டுமே
உதவி தேடுவதாய்
ஒற்றைக்காலில் நிற்கிறது
மனசு!

அடர்கருங்காட்டில்
நெளிந்தோடும் நேர்பாதையில்
என் பாதங்கள்
படர்ந்து நிற்க
நீயல்லாமல் வேரெவர் சொல்லுவார்?

உன்
கோபச்சூட்டில் உதிர்ந்தவர்கள்
சென்ற வழியிலல்ல…

உன்
நேசக்குளிரில் உறைந்தவர்களின்
பாதத்தடங்களிலேயே
என் கால்களைப் பதித்து வை!

அல்குர்ஆன் கவிதைகளின் ஊற்றுக்கண்.
அல்குர்ஆனின் தலைவாயில் என்று அழைக்கப்படும் சூறா பாத்திஹாவை
என் விழிகளும் இதயமும் விளங்கியதால் முகிழ்த்த கவிதை இது.
இந்தக்கவிதை சூறா பாத்திஹாவின் மொழிபெயர்ப்பு அல்ல என்பதை மனதில் பதிக்க வேண்டுகிறேன்.

உயிரில் பூத்த தோழமை

2009-07-06T03:06:00.000-07:00

ஒரு காத்திருப்பின்

இடைவேளையில்

நட்பில் கரைந்த

ஞாபகங்கள்!!

தனக்கு வேண்டியதை

`தா`என்று கேட்கவும்

கேட்காமலே

எடுத்துக் கொள்ளவுமான

உரிமைப் பத்திரம்!

மௌனத்தின் பாஷை

இத்தனை

தெளிவாய் இருக்குமா

உயிரில் கேட்கிறதே!!

ஒவியம் வரைகையில்

தூரிகையின்

பெருமூச்சு

புரியும் நிதானம்

புலன்களில்…

வண்ணங்களை

வாரியிறைத்து

எனக்கு மட்டுமாய்

இயற்கை

சந்தோஷிக்கிறது!

ஒரு

சந்தோஷத்தின்

வேதனையை

ஒரு வேதனையின்

சந்தோஷத்தை

இதயம் உணர்கிறது!

தாய்மடி மேல்

தலை வைத்தழும்

சுதந்திரம் போல்…

உள்ளார்ந்த தோழமையில்

உயிர் சிலிர்க்கிறது!

உன்னை நானும்….

என்னை நீயுமாய்

பகிரும் பொழுதுகளில்

பசியில்லை…..

தாகமில்லை……

மனவெளியில்

மகிழ்ச்சி

ஆயிரம் மழைத் துளிகளாய்

வர்ஷிகின்றது!!!

காதலின் சுகம்

போலவே

நட்பின் இதமும்

ஒரு புதிராய்

அதிரும் மனதின்

தலை தடவுகிறது!!!

ஒரு

நட்பின் புன்னகைக்கு

உதடுகள்

தேவையில்லை

இதயம் போதுமே!!!

நீலநிற அங்கி

2009-06-30T07:42:00.001-07:00

இந்த கதை ‘உரையாடல் : சமூக கலை இலக்கிய அமைப்பு’ நடத்தும் சிறுகதை போட்டிக்காக எழுதப்பட்டது

பெருமழை பெய்து ஓய்ந்த ஒரு காலை வேளையில் தான் அவனை முதன் முதல் சந்தித்தேன்.
ஆளை இழுத்தெடுக்கும் வசீகரமான முகம்.
அகன்ற துரு துரு விழிகள்.
மஞ்சளும் இளஞ்சிவப்பும் குழைத்த வர்ணம்.
‘உங்க பெயர் என்னடா’
வெட்கம் பிடுங்கித்தின்ன தன் டீ சேர்ட் முனையை முறுக்கி முறுக்கி என்னை ஒர் ஓரப்பார்வை பார்த்தான்.

அந்த முன்பள்ளியில் ஆசிரியையாகச் சேர்ந்து இரண்டே மாதங்கள்.நான் கற்ற குழந்தை உளவியலுக்கும் அன்றாடம் குழந்தைகளோடு அனுபவிக்கும் சவால்களுக்குமிடையே பெரிதாய் ஒரு பள்ளம் விழுந்திருந்ததை உணர ஆரம்பித்திருந்தேன். காலையில் பூக்கூடை ஒன்றிலிருந்து ஒவ்வொன்றாய் விழும் ரோஜாக்கள் போல பிள்ளைகள் வகுப்பறைக்குள் வரும் காட்சியை கள்ளமாய் ரசித்துக்கொண்டிருப்பேன்.
குழந்தைகள் என்றால் யாருக்குத்தான் பிரியம் இல்லை?
என் வாழ்க்கையில் எந்தக் குழந்தையையும் அடிப்பதில்லை என்றொரு கொள்கை வேறு எனக்குள் முளைத்திருந்தது.

அப்போது எனக்கு திருமணப்பேச்சு வார்த்தையில் என் வீட்டார்கள் தீவிரமாக இறங்கியிருந்த காலம்.
மனசு ரணமாகும் போதெல்லாம் என் ஒரே ஆறுதல் என் பள்ளிக் குழந்தைகள் தான்.
வீட்டுக்குச்செல்லப்பிடிக்காமல் இன்னொரு குழந்தையாய் மாறி
வண்ணமும் வாசனையும் நிரம்பிய உலகத்துக்குள் என்னை ஆழ்த்திக் கொள்வது இயல்பாகிப்போனது.

முன் பள்ளியில் இருபது பிள்ளைகள் தான் இருந்தார்கள்.
எல்லோருமே கெட்டிக்காரச் சுட்டிக்குழந்தைகள்.
அதிலும் அஹ்மத் எல்லாவற்றையும் கப் என்று பிடித்துக்கொள்வான்.அவன் ஒரு தேர்ந்த அரசியல்வாதி போன்று மற்றப்பிள்ளைகளை அவனுக்கு கீழே வைத்திருப்பான்.
எனக்கு ஏனோ அவனை ரொம்பவுமே பிடிக்கும்.
ஆனால் எல்லாப்பிள்ளைகளையும் போலத்தான் அவனையும் நடத்தினேன்.

குழந்தைகளுக்கிடையில் சண்டை வரும் நேரங்களில் பலஸ்தீன் இஸ்ரேல் பிரச்சினை போல சமாதானப்படுத்தி வைக்க பெரும்பாடு படவேண்டியிருக்கும்.இவ்வளவுக்கும் சண்டையின் ஆரம்ப கர்த்தா ஒரு ஒரம் கடித்த அழிரப்பராயிருக்கும்.அல்லது வண்ணம் மக்கிப்போன சொக்லட் உறையாயிருக்கும்.எதிர்காலத்தில் பெற்றோரின் சொத்துக்கு எப்படி அடித்துக்கொள்வார்களோ என்று மனசுக்குள் புன்னகைத்துக்கொள்வேன்.

அஹ்மத் வன்முறையில் இறங்கினால் அடு ,தடி,குத்து தூள் பறக்கும்.
‘அஹ்மத்’என்று சமயங்களில் அன்பு குழைத்தும் சமயங்களில் உருக்கிய பார்வையோடும் அழைப்பேன்.வேதாளம் இறங்கி விடும்.

சில நாட்களில் அஹ்மத் தன் வீட்டு முற்றத்தில் பூக்கும் இன்னமும் கண் திறவாத மல்லிகை மொக்குகளை எனக்காகக் கொண்டு வருவான்.
பாதி கடித்த கொய்யா,பழைய பெர்பியூம் போத்தல்,உடைந்த பொம்மைக்கார் இப்படி ஏதாவது கிழமைக்கு இரு தடவையாவது எனக்குக் கிடைக்கும்.

சாப்பிடும் வேளையில் ‘மிஸ் ஆ எண்டு செல்லுங்கோ’என்று தன் நூடுல்ஸ் அல்லது சான்விச்சிலிருந்து எச்சில் துணுக்கொன்றை என் வாயில் திணிப்பான்.அப்படி செய்தால் போச்சு.இருபது லன்ச் பொக்ஸ் களிருந்து இருபது வலக்கரங்களால் வலிந்து ஊட்டப்படும் பாண் துண்டிலிருந்து பாற்சோறு வரையிலான பதார்த்தங்களை மெளனமாக பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்.

அன்று லேசான பூத்தூறலை வானம் வர்ஷித்துக் கொண்டிருந்தது.
அது ஆக்கப்பாட நேரம்.
வகுப்பறைக்குக் புதிதாக இளநீல வர்ணம் பூசியிருந்தார்கள்.
‘இப்போ எல்லொரும் இங்க பாருங்க…நான் வெள்ளதாளும் க்ரெயோன்ஸும் தரபோறேன்…
என்ன வரையப் போறீங்க’
ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் பேசி பேசி பிள்ளைகளை வரைதலுக்கு
ஆயத்தப்படுத்திக்கொண்டிருந்தேன்.

‘மிஸ் நான் வீடு வரைரேன்’
‘மிஸ் மிஸ் நா எரோபிளேன்’
‘மிஸ் நான் எங்க டாடிய ட்ரோ பண்றேனே’
‘எனக்கேலா மிஸ்..எனக்கு கை வலிக்கிது..’
எல்லோர் அழைப்புக்கும் செவிசாய்த்து’வாவ்’ வெரி குட்’
‘கை வலி நிண்டதுக்கு பொறகு வரைங்க’
என்ற பதிலளித்து கொஞ்சமாய் களைத்திருந்தேன்.

அன்று காலையிலிருந்தே தலைவலி மண்டை குடைந்தது.வீட்டில் வேறு அன்று யாரோ பெண் பார்க்க வருவதாக இருந்தார்கள்.இரண்டு பனடோல் போட்டு
தண்ணீர் கொஞ்சம் குடிக்கலாமென்று ஹோலுக்கு வந்தால் அங்கே அஹ்மத்.

புதிதாய் வர்ணம் பூசிய சுவரில் சிவப்பும் செம்மஞ்சளுமாய் ஏதோ கிறுக்கிக் கொண்டிருந்தான்.
நான் அதிர்ந்தேன்.

‘டேய்..என்னடா செஞ்ச….இரி உனக்கு நல்ல வேல செய்றேன்’
எனக்குள்ளிருந்து ஒரு மிருகம் அஹ்மதின் தோளை வலிக்கப்பற்றி இழுத்தது.நரம்புகள் புடைக்க அவனது பிஞ்சு கன்னத்தில் அறைந்தது.அவனின் மென்சிவப்பு நிறக்காது மடல்களைத் திருகியது.காதை இழுங்கிகொண்டு போய் அவனை ஒரு நாற்காலியில் உட்காரவைத்தது.

அஹ்மத் இன்னுமே அழவில்லை.
ஒரு பொட்டுக்கண்ணீரேனும் விடவில்லை என்பது எனக்கு அப்போது தான் உறைக்க கொஞ்சம் அவசரப்பட்டு விட்டோமோ என்ற சிந்தனை எழ குற்ற உணர்வோடு அவனைப்பார்த்தேன்.அடிபட்டதை விட எல்லோர் முன்னிலையிலும் அவமானப்படுத்தப்பட்டது அவனைக் கடுமையாகப் பாதித்திருக்க வேண்டும்.

அவன் குனிந்த தலை நிமிரவே இல்லை.

அடுத்த நாள்….
அதற்கடுத்த நாள்…
எல்லாப்பிள்ளைகளும் எனக்கு காலைமுகமன் சொன்னார்கள்,
நான் காத்திருந்தேன்.
அஹ்மதோ அவன் கொண்டு வரும் மல்லி மொக்குகளோ வரவேயில்லை.

அந்த வாரத்தின் கடைசி நாள் அஹ்மதைப் பார்த்து வரலாமென்று அவன் வீட்டுக்கு சென்றேன்.
வீடு மூடி கேட்டில் பூட்டுத்தொங்கியது.
அஹ்மத் வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருப்பதாக பக்கத்து வீடு பதறியபடி சொன்னது.

சிறுவர் வார்டில் அஹ்மதை கண்டு பிடித்து அருகில் சென்றேன்.
‘மிஸ்… என் கலர் பொக்ஸ யாருக்கும் குடுக்காதீங்க…
நான் இந்த டொக்டர் அங்கிள வரையணும்…’
சேலைன் ஏற்றப்பட்டிருந்த கையை ஆட்டியபடி பேசினான்.
‘இந்த ஒரு கெழமயா அவனுக்கு உங்களப் பத்தின கத தான் மிஸ்’அஹ்மதின் தாய் நின்றபடியே கதைக்கத் தொடங்கினார்.

அஹ்மதுக்கு டெங்கு காய்ச்சலாம்.பயப்படுவதற்கு ஒன்றுமில்லையாம்.இரண்டு நாளில் டிஸ்சார்ஜ் பண்ணி விடுவாங்களாம்.
நான் கொண்டு போயிருந்த கரடி பொம்மையை அவனருகில் சாய்த்து வைத்து விட்டு கண்டொஸ் சொக்லேட்டையும் கையில் திணித்து விட்டு வந்த போது சத்தியமாய் எனக்குத் தெரியாது அது தான் அவனை கடைசியாகப் பார்க்கிறேன் என்பது.

வகுப்பறையில் ஊதா வண்ண க்ரேப் பேப்பரை சுருட்டி தாளில் வரைந்த கத்தரிக்காயின் மேல் எவ்வாறு ஒட்டுவது என்று செய்து காட்டிக்கொண்டிருந்த ஒரு இளவேனில் நாளில் அஹ்மதின் மரணச்செய்தி என்னை வந்தடைந்தது.

அஹ்மத் கடைசியாக வரைந்த கிறுக்கலை நோக்கி என்னையறியாமலே நகர்கிறேன், தொட்டுப்பார்க்கிறேன்.
நீல நிற அங்கியில் ஒர் உருவம்.ஆணா பெண்ணா என்று அனுமானிக்க முடியவில்லை.அதற்கு நேரே ஒரு கோணல் மாணலான ஹார்ட் சிவப்பு வண்ணத்தில் சிரித்தது.
உடைந்து உக்கார்ந்தேன்.
உள்ளுக்குள் சிட்டுக்குருவி ஒன்று வானிலிருந்து செங்குத்தாய் வீழ்ந்து செத்துப்போனது.

‘அஹ்மத் என்னை மன்னிப்பாயாடா?’
விசித்தழுகிறேன்.
விழிநீர்த்துளிகள் வந்து விழுந்தன என் நீலநிற அங்கியில்.

தோற்றுப்போகிறேன்.....

2009-06-29T03:56:00.000-07:00

வாழ்வெனும் பெரு நிலப்பிரப்பில்
மீண்டுமொரு முறை
தனியளாகிறேன்…

முடிவுறாத ஓட்டத்தில்
களைத்துயிர்
சாய்கிறேன்.

தோற்றுப்போகிறேன்…

ஒரு
ரசிப்பிற்குரிய கர்வம்
சிறகுடைந்து வீழ்கிறது…

அழத்திராணியழிந்த இதயம்
உள்ளுக்குள்
வலிச்சிலுவையில்
கைகளை நீட்டியபடி…

விழிகளை மூடினால்
சுடுகிறது
தணல்துண்டிமைகள்….

உன்
சந்தோஷங்களுக்காக
மொத்தமாய்
நான் தோற்றுப்போகிறேன்!!!

தூங்காத நினைவுகள்!!!

2009-06-15T11:42:00.000-07:00

தூங்காத நினைவுகள்

மெல்லிய தாலாட்டாய்….

விம்மி விம்மி

வெளிவராது…

உள்ளுக்குள் அடங்கிப் போகிறது

பெருமூச்சு!!!

விழி கீறி

குபுக்கென வெளிவரப்பார்க்கும்

நீர்த்துளி

தணிக்கை செய்யப்படுகிறது!!!

ஒட்ட வைத்த‌

சிரிப்பு…

உலர்த்தி

வைத்த

விழியோரங்கள்…

என்ன

வாழ்க்கை இது!

இன்னும்

ஏற‌ வேண்டிய‌

இல‌க்குக‌ள்

இத‌ய‌ம் பிராண்டும்!!!

`நான்`

என‌க்கில்லாத‌

அவ‌ல‌ம்

அவ‌சர‌மாய்

நினைவுக்கு வ‌ரும்!!!

என் நேற்றுக்க‌ள்….

என் இன்றுக‌ள்….

என் நாளைக‌ள்….

யாரிடம்

அடகு வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன???

என்

மெளனமே…

என் செவிக‌ளுக்கு

இரைச்சலாயிருக்கிற‌து!!

இறைவா!!

எனக்கேன்

இத்த‌னை `சிற‌குக‌ள்`த‌நதாய்

த‌ங்க‌க் கூண்டில்

அடைத்து விட்டு???

புத்தரின் விழிகள்

2009-05-24T00:35:00.000-07:00

வன்னிக்காடுகளே…
எரியுங்கள்!!!

நீண்டு நெடித்த
தெருக்களே…
நொடித்துப்போங்கள்!!!

அதோ…
அப்பம் சுட்டே
சுருங்கிப்போன
ஒரு மூதாட்டியின்
நொருங்கிப்போன
சடலம்!!!

துண்டுப்பாண் அணைத்த
பிஞ்சுக்கைகள்
துண்டித்துக்கிடக்கின்றன!!!

புத்தரின் விழிகள்
மூடியே
இருக்கின்றன!!!

நான்
ஓர் இலங்கையள்…
வெட்கிக்கிறேன்…
கையாலாகாத
என் பேனா
தலை குனிகிறது!!!

கொடுமணல் வெளியில்
மழைத்துளி
வாழுமா?

அரசிலை வேரில்
இரத்த ஆறுகளா?

புத்தரின் விழிகள்
மூடியே
இருக்கின்றன!!!

இரத்த ஆறும் வெற்றி ஓடமும்

2009-05-22T01:23:00.001-07:00

கடுங்கோடை கழிந்து மழை வர்ஷிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறது.
இலங்கையில் எங்கு பார்த்தாலும் மகிழ்ச்சி ஆரவாரம்.
மே 18 2009 விடுதலைப்புலிகளின் பிடியிலிருந்து இலங்கையை மீட்டு எடுத்து விட்டதாகவும் ,விடுதலைப்புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரனை கொன்று விட்டதாகவும் இலங்கை அரசு உத்தியோகபூர்வமாக அறிவித்தது.

பட்டாசு வெடிகளில் இலங்கையின் வீதிகள் அதிர்ந்தன.
‘கிரிபத்’எனும் பாற்சோறு சமைத்து இலங்கை பெரும்பான்மை மக்கள், நாட்டை காத்த ஜனாதிபதி பற்றி பெருமிதப்பட்டனர்.
வீடுகள் வாகனங்களில் தேசியக்கொடி பறந்தது.
ஆட்டமும் பாட்டமும் அதிகரிக்க புத்தரின் ஐந்து சீலங்களையும் பெளத்தர்கள் மறந்து விட்டதைத் தெளிவாகவே காண முடிந்தது.

இந்த ஆரவாரத்துக்குள் எமது சிறுபான்மைச் சமூகத்தைச் சேர்ந்த பலரும் பங்கெடுத்தது பயத்திலா அல்லது அறியாமையிலா என்பதை புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.எது எவ்வாறாயினும் எமது சுயகெளரவத்தையும் கொள்கையையும் ,சமூக நல்லிணக்கம் என்ற போர்வை போர்த்திய அடக்கியாள்கைக்காய் விட்டுக்கொடுக்க வேண்டியதில்லை என்பது புரிதலுக்குரியது.
இந்த ‘பயங்கரவாதத்துக்கு எதிரான யுத்தத்’திற்காய் நாம் கொடுத்த விலை மிக மிக அதிகமானது.
பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களின் உயிர்களைக் காவு கொண்ட இரத்த ஆற்றின் மீதில் தான் இந்த வெற்றியின் ஓடம் மிதக்கிறது என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.
விடுதலைப்புலிகளின் மிலேச்சத்தனமான நடவடிக்கைகளின் எதிரொலிகளால் நாம் பாதிக்கப்பட்டதை நாம் இன்னும் மறந்து விடவில்லை.
எனினும் இந்தப்போரில் இலங்கை அரசின் குறி சமாதானமா இனச்சுத்தீகரிப்பா என்ற மாபெரும் கேள்வி மறுக்க முடியாமல் எழுகிறது.
சர்வதேசத்தின் அழுத்தங்களையும்,போரியல் விதிகளையும் மீறி பொதுமக்கள் அகதிகளாய் தஞ்சம் புகுந்திருந்த முகாம்களைக்கூட வெஞ்சம் கொண்டு தாக்கியழித்திருக்கிறது இலங்கை இராணுவம்.
வன்னியின் நீண்டு நெடித்துப் போன தெருக்களிலே மனிதம் மரித்துக் கிடக்கிறது.
பக்கம் சராத ஊடகவியலாளர்களுக்குக் கூட போர்ப்பிரதேசத்துக்குள் அனுமதி மறுக்கப்பட்டிருக்கின்றது.

சொல்லப்படும் இந்த சமாதானம் எவ்வளவு யதார்த்தமானது என்பதை வருங்காலம் தீர்மானிக்கும்.சிறுபான்மை மக்களின் உரிமைகளை அரசு எவ்வாறு மதித்து நடக்கப்போகிறது என்பதை நாம் அவதானத்துடன் நோக்கியவண்ணம் இருக்கிறோம்.ஏனெனில் யுத்தத்தில் எவரும் வெற்றியடைவதில்லை…அது வடுக்களையும் வலிகளையும் மட்டுமே விட்டுச்செல்கிறது.
கடந்த காலங்கள் நம்பிக்கை தருவதாக இல்லாத பட்சத்திலும் சிறுபான்மையினரின் கெளரவமும் இருப்பும் உறுதிப்படுத்தப்படும் வகையிலான திருப்திகரமான ஒரு தீர்வு யோசனை முன்வைக்கப்படுமாயின் அது வரவேற்புக்குரியது.
முற்கம்பி வேலிகளுக்குள் சிறைப்பட்டிருக்கும் எம் சகோதர தமிழர்களுக்காய் அனுதாபப்பெருமூச்சுக்களுக்கு மேலதிகமாக நாம் எதைச் செய்யப்போகிறோம்?
சிந்திக்க வேண்டிய வினா இது!!!

ஓரங்குலமும் அசையேன்

2009-02-12T23:23:00.000-08:00

என்
பேனாவை நிலத்தில்
குத்தி
உடை!!!

என் மடிக்கணணியை
பிடுங்கி
ஓங்கி நிலத்தில்
அடி!!!

என்
குரல்வளையை
உன் விரலிடுக்கில்
நசுக்கு!!!

துப்பாக்கியை
தொண்டைக்குள்
குத்து!

அநீதிக்கெதிராய் கொதிதெழுந்தவர்களின்
சடலங்களைக்
காட்டு….

என்னை
சின்னாபின்னப்படுத்து….

என் குடும்பத்தை
இகழ்….

என் பாதையை
பெயர்த்து எடு…

நான் வாழும்
குடிசைக்கு
நெருப்பு வை

என்
சோற்றில்
நஞ்சு வை

என் எழுத்துக்களில்
காறித்துப்பு

உன்
எதேச்சதிகாரத்துக்கெதிராக
ஓரங்குலமும் அசையேன்.

என் உடல் கீறிய
ஒழுகும் குருதித்துளிகள்
எழுதும்
உனக்கெதிரான
தீர்ப்பை….

Copyrights@shameela_yoosufali

மெளனத்தின் அழுத்தம்

2009-02-07T20:04:00.000-08:00

உடைந்து போகின்ற
சப்தத்தின் சில்லுகளை
விட
மெளனத்தின் அழுத்தம்
எனக்கு பிரியம்.

கழுத்து நரம்பை
புடைக்கச்செய்யும்
கோபம் மறைத்து…
காதுமடல் வரை
நீண்ட சிரிப்பு

சோகம் …
வேதனை…
வலி…
சுமந்து
மரத்துப்போன
உள்ளம்

மரணத்தின் வலியா
இது
வாழ்க்கையின் வலியா
இன்னும்
புரியவில்லை

கடுங்குளிரிலும்
வேர்த்து அவியும்
மனசு

இணைய முடியாத
தண்டவாளங்களா
நாம்?

உடைந்து போகின்ற
சப்தத்தின் சில்லுகளை
விட
மெளனத்தின் அழுத்தம்
எனக்கு பிரியம்.

2009.02.06
shameela_yoosufali@copyright

தாயே நான் தாகித்திருக்கிறேன்

2009-02-02T07:20:00.000-08:00

மரணக்கோப்பையில்
வாழ்க்கை
வழிந்து கொண்டிருக்கும்
இந்த நிமிடம்…
இரவும்
இன்னுமொரு பகல் தான்!

தாயே
நான் தாகித்திருக்கிறேன்!!

‘பலஸ்தீன் எங்கள் பூமி’
குருதிச்சொட்டுக்கள்
குறிப்பெடுக்கின்றன….

பலஸ்தீன நீர்ச்சொட்டுக்கள்
இஸ்ரேலிய சஹாராவில்
அவிழ்ந்து விழுகின்றன!

நரம்புகளிலிருந்து
உயிர்
தெறிக்கத்துடிக்கிறது!

கொதித்துக் கொண்டிருந்த
இரத்தப்புயல்…
பிடறிகளை
புடைத்துக்கொண்டு
புறப்பட்டு விட்டது!

அன்னையே
அழாதீர்கள்…

இனிமையான
எங்கள் நாட்கள்
களவாடப்பட்டு விட்டன.

எப்போது
இதயத்தை
ஈமானிய ஒளியால்
இறுக்கிக்கொண்டேனோ
அப்போதே
ஜிஹாதின் களத்தில்
என்னுயிரை
இறக்கிக்கொண்டேன்!

மலர்களையல்ல
முற்களை முத்தமிடத்தான்
என்
இளமை உதடு
துடிக்கிறது!

இற்றுப்போன
‘நேற்று’க்களிலும்
நம்பிக்கையில்லாத
‘நாளை’களிலும் அல்ல
இந்த நிமிட
‘இன்று’களில் தான்
எதிர்காலம்
வாழ்கிறது!

இப்போதெல்லாம்
பலஸ்தீனத்துப் பூவுக்குள்ளும்
பூகம்பச்சிரிப்பு!!

அன்னையே
அழாதீர்கள்

அடிமை தேசத்து
ஆட்சியாளனை
விட
சுதந்திர தேசத்தின்
ஷஹீதாகிறேன்!

சன்னம் துளைத்த
சடலங்களின் விழிகளில்
விடுதலை ராகம்!

தாயே
நான் தாகித்திருக்கிறேன்

இருட்டை
விசாரிக்கும்
வெளிச்சம் நான்!

கடைசித் துளி
உயிர்
காயும் வரைக்கும்
இந்த உணர்ச்சிகள்
மூர்ச்சிக்காது!

அன்னையே
அழாதீர்கள்

பலஸ்தீனின்
ஒவ்வொரு அபாபீலும்
பிஞ்சுக்கற்களைப்
பொத்திப்பிறக்கும்
காலம் வரும்…

காஸா தீரம்
கடற்பறவைகளின் கானம்…
தக்பீரின் நாதம்
இதோ
என் அருகில்

1998

பழைய கொப்பியிலிருந்து…

2009-01-30T02:38:00.000-08:00

ஆரம்ப வகுப்பு ஆசிரியைகளை மறக்க முடியாதது போலவே என்னால் இந்தக் கட்டுரையையும் மறக்க முடிவதில்லை.
‘எனக்கு சிறகு முளைத்தால்…’என்ற தலைப்பில் பிஞ்சு வயதில் நான் வரைந்த கட்டுரை இது.
ஆண்டு 1 முதல் 5 வரை எனது வகுப்பாசிரியையாக இருந்த என் நேசத்துக்குரிய பெளஸியா அவர்களை நன்றிகளோடு நினைவு படுத்துகிறேன்.
என் மொழி வளத்துக்கும் ,நேர்த்தியான எழுத்துக்கும்,வாசிப்புத்தாகத்துக்கும் அடித்தாளமாய் இருந்து என்னை ஊக்குவித்த இன்னொரு தாய் அவர்.
சில விடயங்களை வெறும் வார்த்தைகளால் சொல்லி விட முடியாது.
மெளனத்தின் சப்தங்களோடு………

நரைக்காத இதயம்

2009-01-26T19:37:00.000-08:00

ஊசி ஊசியாய்
உடல் குறுக்கும்
பனிக்குளிர் இரவு !

இருள் முக்காடு
தளர்த்தி
மெல்ல முகிழ்க்கும்
அதிகாலை !

நொண்டி நொண்டி
வரும்
கடல் காற்று !

அபாபீலின் குருதியாய்
சிவக்கும்
கிழக்கு வானம் !

ஈரம் காயாத மண்ணில்
விழுதிறக்கும்
சுஜூதுகள் !

உதடு வலிக்காமல்
விரியும்
முதல் பிரார்த்தனை !

ஒரு விநாடி
…………..
ஒரே விநாடி

தூங்கப்போன
நிலவு
துடித்தெழுந்தது,

உயிர் வேர்களில்
மின்சாரம்
பாய்ந்தது.

ஹெலியே
எப்படித்துணிந்தாய்…
எப்படித்துணிந்தாய்…
எங்கள்
யாஸீனைக் கொல்ல…

இலை மடியிலிருந்து
அவிழும்
பனித்துளி போல…

காம்புக்கு வலிக்காமல்
கழன்று விழும்
ஒற்றை ரோஜா போல…

நீங்கள் சென்றீர்கள்……..
எங்கள் இதயங்களோடு

‘உயிர்த்தியாகியாய்
மரணிப்பேன்”
வலிக்கும் அவ்வார்த்தை
ஒலிக்கிறது என்னுள்…

சக்கர நாற்காலி
சந்தோஷப்பட்டிருக்கும்
ஒரு ஷஹீதைச்சுமந்த
கனதியில்…

உதடுகளில்
உலாவரும்
அந்த
புதிய புன்னகை…

கனிவும்
காயாத தெளிவும்
கலந்த
அந்தக் கண்களின்
வலிமை…

தளர்ந்த உடல்
தாங்கி நடக்கும்
எஃகு இதயம்…

இதயம் பிழிகிறது !
வெடித்து
வெளிவருகிறது
விம்மலோசை…

புஷ்ஷும் பிளேயரும்
ஏரியல் ஷரோனும்
சந்தோஷித்திருப்பார்கள்…
உங்கள்
உறைந்த விழிகளின்
தீவிரம் காணாததால்

ஓ
அஹ்மத் யாஸீன்
உங்கள்
சிதறிய சடலத்துக்கு
கூட
இத்தனை சக்தியா?

பனிச்சுனை
நீர்கசியும்
இருதயத்தில்
இத்தனை
உறுதிப்பூக்களா?

ஹமாஸ்-
இங்கு தானே
பூக்கள் புன்னகைத்தன
மரணத்தைக்கண்டு…

விழிகள் அசந்த போது
விழிப்பாய் வந்த
ஹமாஸ்

பிஞ்சு நெஞ்சில்
விதையாய் விழுந்து
விருட்சமாய் விரிந்த
ஹமாஸ்

மரணம்
இங்கு கெளரவிக்கப்படுகிறது,
யாஸீனைத் தழுவியதால்…

அஹ்மத் யாஸீன்
நீங்கள் புதைக்கப்படுகிறீர்கள்…
இன்திபாழா
உயிர்த்தெழுகிறது.

வல்லரசின்
நிம்மதி தொலைத்த
உங்கள்
வெண்கலக்குரல்

மனசு வருடும்
அந்த
விழிகளின் தீர்க்கம்!

இன்னும் நரைக்காத
உங்கள் இதயம்!

யாஸீனே
எங்கிருக்கிறீர்?

மரணம் சிதைக்காத
அந்த
புன்னகையோடு
சுவனத்தோட்டத்தில்
உலவிக்கொண்டா???

இனி
ஓங்கி ஒலிக்கப்போகும்…
ஹமாஸின் அலைவரிசைக்காய்
காத்துக் கொண்டா???

பொறுத்திருங்கள்
நாங்களும் வருகிறோம்.

.................................................................................................................
உயிர்த்தியாகிகள் மரணிப்பதில்லை.மெழுகு கரைகிறதே என்று திரி எரியாமல் அணைவதில்லை.
அஹ்மத் யாஸீன் அவரது மரணத்தால் மனதுகள் வலிக்கலாம்.
ஆனால் தீயின் நாக்குகளில் போராளிகள் பொசுங்கிப்போவதில்லை.

....................................................................
2004 March 24th
copyright@shameela_yoosufali©

இனிய ரமழானே வருக!!!

2008-09-04T11:19:00.000-07:00

இதயத்தின் துரு அகற்றி...
அழுக்குத் தோய்ந்த உள்ளங்களை சலவை செய்யவும்...
கல்லாய் காய்ந்து போன இதய சஹாராவில் நீர்ச்சுனை கசியவுமாய்...
மீண்டுமொரு ரமழான் நம் வீட்டுக் கதவு தட்டுகிறது!!!

இனிய ரமழானை இரு கரம் நீட்டி வரவேற்கிறோம்

முதிர்ந்த இலைகள்!!

2008-06-29T11:33:00.000-07:00

நிலா காயும்
முன்னிரவில்....
முறிந்த படலையில்
ஏகாந்தமாய் தேம்பும்
என் இதயம்!!!

என்ஆன்மாவுக்குள்
பீறிட்டசின்ன நீரூற்றின்
பிரவாகம்....
கரை உடைக்கிறது!!!

தாகம்!தாகம்!
முளையாய்அரும்ப
முன்னரே
வலிக்க வலிக்க
விழுது பாய்ச்சிய
வேகமிது!!!

தூரத்தில் அசையும்
நதி மேகங்களில்...
என் கனவுகள்!!!

ஒளிர்ந்து
இதயம் நனைக்கும்
விடி வெள்ளியில்
என் இலட்சியம்!!!

இருளின் மடியிலும்
நிலவின் பிடியிலும்
நிற்காமல்
ஓடும்வாழ்க்கை....
ஒற்றையடிப்பாதையாய்.....

ஒழுங்கையோ
ஒற்றையடி!
முள்பட்டே
கிழிந்தபாதங்கள்!

ரணங்களின் அந்தரங்கத்தில்
அடிக்கடி
தற்கொலை செய்யும்
இதயம்!

ஆண் அல்ல என்பதனால்
அறைந்து சாத்தப்பட்ட
கதவுகள்!!!

திறமை வெள்ளத்தின்
வீச்சைமூச்சடக்கி......
துளித்துளியாய்...
தேவைகளில் பெய்!!

பிரார்த்தனை
விழிகளின்ஈரத்தில்...
அழுத கண்ணீர்
விம்மும் நடு இரவில்....
ஒருதாய்ச்சிறகின்
கதகதப்பாய்....
என் தொழுகை!!!!

வானம்
தொட்டு விடத்துடிக்கும்
உள்ளமே!!

நில்!!

அழுத்தும்
சுமைகள்
சிறகுகளைக் காயப்படுத்தும்!!!

என்னை சுவாசிக்க விடுங்கள்!!!

2008-06-12T05:22:00.000-07:00

என்னை
சுவாசிக்க விடுங்கள்!!

துளித்துளியாய்
பொழியும்
மழையே
என்னைக்கட்டிக் கொள்!

பூமியின்
எந்த
மையமிது?

காலுக்கு
செருப்பு போலவே
மழைக்கு
குடையும்
சுமைதான்.

என்னை
விட்டு விடுங்கள்....

அந்தி வானத்தின்
அசையாத செம்மஞ்சளாய்...

உயிரைக் கோதும்
புல்லாங்குழலிடுக்காய்..

கன்னக் கதுப்பின்
வெட்கச்சிவப்பாய்...

கடைசிவரை
நான்
இருந்து விடுகிறேன்.

நதியின் துடிப்பு...
கரைக்குச் சொந்தமில்லை.

நிலவின் ஒளிர்வு...
வானுக்கு
சொந்தமில்லை.

என்னை
சுவாசிக்க விடுங்கள்!!
copyrights@shameela-yoosufali

எல்லாம் முடிந்தது???

2008-06-10T04:18:00.000-07:00

"எல்லாம் முடிந்தது"
எத்தனை இலகுவாய்
சொல்லிப் போகிறாய்...

கால் இடறி
ஊறும்
குருதியாய் நினைவுகள்!
மனசின் இடுக்கெல்லாம்
விழி நீர்
பிசுபிசுப்பு...

மொத்தமாய்
தந்ததையெல்லாம்
திருப்பினாய்...
அழித்தாய்
உடைத்தாய்...
துடைத்தெறிந்தாய்..

என்னை
ஞாபகிக்கும்
உன்
முள் முளைத்த
முகத்தை...

ஏகாந்தம் உடைத்தெறியும்
என்
சிரிப்புச் சிணுங்கல்களை....

உன்னை
மறுதலித்து
என்னை நோக்கி
மீண்டோடிவரும்
உன் காதலை.....

எப்படி
அழிக்கப்போகிறாய்?

உயிரிலிடறும்.........

2008-06-09T10:48:00.000-07:00

நேற்று முன்னிரவில்
பெய்த மழை
இன்னும் ஈரலிக்கிறது!

உன்னுள்
வியர்வையாய்
துளிர்த்து சிலிர்த்ததென்
சுயம்...

மீண்டும் மீண்டும்
இன்னும்வேண்டும்
உன்
உயிரிலிடறும் புன்னகை...

என்அழகை
ஆராதிப்பதான
மொத்த சந்தோஷத்தை
வர்ஷித்து வரும்
உன் விழி வீச்சு.....

காதலின் காய்ச்சலில்
துவண்டு
போர்வைக்குள்நடுங்கியழும்
என் மனசு பாரடா...

நீ இருந்தும்
இல்லாமலான
வாழ்வு...

ஆனாலும்
நான்
சந்தோஷிக்கிறேன்..
.
உன்னோடு
வாழ்ந்த
ஞாபகக்குடையோடு
நடக்கிறேன்........

இனி மழை
உரத்துப்பெய்யட்டும்....

சிலுவை

2008-05-30T22:23:00.000-07:00

நிலவில் குந்தியிருந்து
நட்சத்திரங்களில்
முதுகு சாய்த்து...
கவி தைக்கும்
என்தோழர்களே!!!

என்தேசத்தில்
தென்றல்
நின்று விட்டது!

பூக்கள்சொரிந்த
ஓர்கிட் செடிகள்...

பனித்துளிஉறங்கிய
பச்சைப் புல்வெளிகள்...

ஹைகூ பாடிய
ஏரிக்கரை
நாணற்புதர்கள்....

எல்லாவற்றையும்
சிலுவையில்
அறைந்தாகி விட்டது!

காற்றை
சுருக்கிக் கொண்டே
வந்து விழும்
குண்டுகளின் இடைவேளையில்...

முகங்களை
பச்சை ரத்தத்தால்
போர்த்திக் கொண்ட
சடலங்களின் நடுவில்...

உயிர் வேரை
உசுப்பிக் கொண்டே
தாழப்பறக்கும்
இயந்திரப்பறவையின்
இரைச்சலினூடே....

என்கவிதை
உயிர்தெழுகிறது!!!

copyrights@shameela

தொடுவானம்

2008-04-15T07:16:00.000-07:00

புழுதி படர்ந்த...

வானம்!

சோகம் சுமந்த...

காற்று!!!

வியர்வைப்பூக்களை உதிர்க்கும்....

வெப்பப் பகல்!

தூரத்தில் மங்கலாய்...

தொடு வானம்!

ஒவ்வொரு

எலும்பையும்

துளைத்தெடுக்கும்...

குளிர் இரவு!

விழிகளை

வலிக்கச் செய்யும்...

முடிவிலிப் பாலைவனம்!

இங்கு தான்

என் தாய்...

என்னைச் சுமந்தாள்!

நேற்று

இஸ்ரேலிய விஷமுற்களில்

இதயம் கிழிந்தேன்....

ஒரு

மெலிந்த சிறுவனாய்!

இன்று

ஏவுகணைக்குள் புதைந்த

என்தாய்த் தேசத்தில்

ஒட்டுப் போட்ட

ஆடையோடுமுளைக்கிறேன்....

ஒரு முஜாஹிதாய்.....

சோகக் கரு தரித்திருக்கும்

என் தாய் பூமியே!!
அழாதீர்கள்!!!

வசந்தம் சிலிர்த்த

என் வயதுகளைத்

தொலைத்தேன்!!!

வரண்ட பாலைவனத்திலும்

வற்றாத சுனை நீராய்...

சுகம் தந்த இஸ்லாம்!

இஸ்லாம்
என்காயங்களுக்கு

கட்டுப்போட்டது!

உடைந்த இதயத்துள்

ஒரு பூவாய்

மலர்ந்தது!

அழுத விழியோரத்தில்

ஒருகுளிர்ந்த பனித்துளியாய்

பரிணமித்தது!

என்தாய் பூமியே

அழாதீர்கள்.....

இதோ

ஒரு போராளியின்

சுட்டெரிக்கும்

சுவாசம்சுமந்து பிறக்கிறேன்!!!

ஏ அமெரிக்கா!!!

இதோ வருகிறேன்!!!
உன்

ஒவ்வொரு சுவட்டையும்

எரிப்பேன்...

என்தாய்கள்

அழுதவிழிநீர் கொண்டு!!!!

copyrights Shameela Yoosuf Ali
July 2007

யுக முடிவு

2008-04-02T01:46:00.000-07:00

லப்.....டப்......
லப்.....டப்......
லப்.....டப்......
உலக உருண்டையின்
இறுதித்துடிப்பு!!!

இந்த நிமிடம்......
இந்த யுகமுடிவு.....
இப்போதைக்கில்லை
எனக் களித்தவனே !

என்ன செய்வாய் இனி?

உயிருக்குள்
வேர் விட்ட
உறவுகள்!

எறும்பூர்ந்து
சேமித்த
சொத்துக்கள்!

இரவெல்லாம்
துணை வந்த
நிலா விளக்கு!

உன் மூச்சை
உள்வாங்கி
தன் மூச்சைத் தந்த
பச்சைமரம் !

வைகறைச்சித்திரம்
தீட்டிய
சூரியத்தூரிகை !

வாசிக்காமல்
மிச்சம் வைத்த
நட்சத்திரப் புத்தகம் !

ஓ.....................
பனித்துளி சிலிர்த்த
இந்த
பூமிச்சிறுகதைக்கு

இனி நிரந்தர
முற்றுப்புள்ளி !

மானிடா !
உன்
கடைசிப் பயணத்துக்கு
கடைசி கடைசியாய்
எதைச்சேமித்தாய் ?

1998 may

சப்பாத்தின் தேய்வு.....

2008-03-31T03:25:00.000-07:00

தேவைப்படும் போது

பாதம் சுழித்து’
உள் நுழைக்கவும்….
பதறிக்கழட்டவுமாய்
பார்த்துப் பார்த்து

வாங்கினாய்!

வெதும்பிய பாதங்களின் நாற்றத்தை…
சப்பாத்து
மெளனித்து சகித்தது….

சூரியனே உருகும்
தகிக்கும் தார்வீதி….
சப்பாத்து நடந்தது!

வடதுருவப்பனிப்பாளமாய்
குளிர்ந்த சாலை….
சப்பாத்து நடந்தது!

கைக்குட்டையால்
கவனமாய்
துடைத்ததெல்லாம்
கொஞ்சம் காலம்!

போகப்போக….
சப்பாத்து
தேய்ந்து போனது!!

தேய்ந்தாலென்ன?

புதிதாய் வாங்குவதா சிரமம்

அகதி

2008-03-31T01:54:00.000-07:00

சுட்டு விரல்
பட்டுசிலிர்க்கும்…
வேலியோர
மொட்டுமல்லி!

விட்டு விட்டு
பூத்தூவும்…
மேகப்பஞ்சு!
அலுக்காமல்
என்னோடு ஓடி வரும்…
ஒற்றை நிலா!

வாசலுக்கு
வரும் போதெல்லாம்
தலை சிலுப்பிவரவேற்கும்
முன் வாசல்
வேப்ப மரம்!

என்கவிதை பொறுக்கி
கிறுக்குப் பிடித்த
என்னறை
ஜன்னல் கம்பி!

நான்
காதலோடு வந்தமரும்
மருதமரப் பந்தல்பதித்த
நதிக்கரை!

……………………….
ஒன்றும் ரசிக்கவில்லை
………………………..
எல்லாமே
எனக்கு
அந்நியமாய்….

எனக்கெதிராய் சதிசெய்வதாய்
…..…………………….……
…………………………

என் உயிர்
முளைத்து சடைத்த
என் தேசம்
எனக்கினி
சொந்தமில்லை!!!

1998 ஜுலை 14

சருகு

2008-03-30T13:19:00.000-07:00

இலை விட்டு
கிளை
விட்டு
விசாலமான
விருட்சமாய்
நீயின்று.....

விதையாய் சிலிர்க்க
மடியாகி....

தளிராய் துளிர்க்கையில்
தலை தடவி....
உரம் பெற்று ஒங்க
உரமாகி...
.......................

ஓரத்தில்
படபடக்கும்
சருகுக்கும்
இதயமுண்டு...

முடிவிலிப்பாதை!

2008-03-30T09:18:00.000-07:00

என்னவனே!

நீயும் நானும்

சேர்ந்து நடந்த

நதிக்கரையோரம்

உன்

ஞாபகப்பூக்கள்

மெளனமாய் உதிர்கின்றன!

உன்

வாசம் சுமந்த

வாடைக்காற்று..

உயிர் கிள்ளுகிறது!

பாதச்சூட்டில்

பனி உதிர்க்கும்...

டிஸம்பர் மாதப்புல்வெளிகளில்

இன்னும்

ஈரச்சுவடுகள்!!!

துப்பாக்கிச்சன்னம் தின்ற
உன் உடலை
எரித்தபோதே...
என் எதிர்காலமும்
ஏக்ககனவுகளும்
ஒரேயடியாய் கரிந்து போயின!

கசங்கிய இதயத்தில்...
ஒரு மூலையில்
காதல் மட்டும்
பத்திரமாய்...

என் வீட்டு மல்லிகைப்பந்தல்
எப்போதும் போல...
மொட்டுக்களை
பிரசவிக்கின்றது!

..............
கிள்ளும் போது தான்
இதயம்
வலிக்கிறது!

நிலா காயும் முன்னிரவில்...
முறிந்த வேலிக்கம்புகளூடே
உன் முகம்
பிரகாசமாய்....

எங்கோ தலைகோதும்
தென்றல் காற்றில்..
தென்னங்கீற்றின்
சலசலப்பில்...
உன்
முரட்டுக்குரல்
சங்கீதமாய்...

தூக்கத்தின்
ஆழ்ந்த கர்ப்பத்தில்
உன் கருகிய சடலம்..
திடுக்கிடும் கனவாய்!!
விக்கித்துப்போகிறது
விம்மும் மனசு!!!

என்னவனே!
என் கனவுகளை
காயப்படுத்தாதே!!!

துணை இழந்த
அன்றிலாய்
நானின்னும்
வாழ வேண்டியிருக்கிறது!

யுத்தம் தின்ற
தேசத்தின் எச்சங்களில்...
உன் கனவுகளின்
மிச்சம் தேடி...
களைத்துப்போனேன்!!!

காதலா!!!
என்னையும்
உன்னையும்
ஏங்கிய இலட்சியத்தையும்
எரித்துப்பொசுக்கிய
போர்த்தீக்கு
இன்னுமா தாகம்???

என்றைக்குமாய்
நீ
எரிந்தபோது...
தொடும் தூரத்தில்
என்
இதயமும் எரிந்தது!!!

இது
முடிவிலிப்பாதை!!!

கவிதை முதலிடம்
மாணவ சாகித்திய விழா 2001
உயர்கல்வி மட்டம்
பேராதனைப்பல்கலைக்கழகம்.
copyrights©shameela_yoosuf_ali

கனவின் மிச்சம்

2008-03-26T07:14:00.000-07:00

நிலவின் கிரணங்கள்….

மெல்லிய வர்ணமாய்

பூமிச்சித்திரத்தில்

வந்து விழுகின்றன !

வெள்ளித்துணுக்குகள்

பதித்த வானம்..

ஏகாந்தமாய் ஒளிர்கிறது !

இதயமே கழன்று விடுவதுபோல…..

ஒரு எரிகல்…

தற்கொலையை நோக்கி

பயணப் படுகிறது !

இரவு….

இனிமையாய் இருக்கிறது !
மேகப்பஞ்சணைகள்….

கனவுகளின்மிச்சங்களாய்…….

தத்தி தத்தி வரும்தென்றல் குழந்தை….

தளிர்களுக்கு

முத்தம் தருகிறது !

விழிப்பறவைகள்

வலிக்க வலிக்க

சிறகு விரிக்கின்றன !

இந்த நிமிடம்…

இந்த செக்கன்….

இதயம்….

ஒரு பனித்துளி போல்
பவித்திரமாய்….பாரமற்றதாய்…..

எங்கோ இரையும்

ஒருவண்டின் ரீங்காரம்…

செவிகளில்

சங்கீதமாய்…..

தூங்கி விழும்

அந்தஇலை மடியிலிருந்து…

ஒரு`பனித்துளி`

மெல்ல உதிர்கிறது !

இந்த நிமிடம்

நான் வாழ்கிறேன் !!!

விழிகளே !

இந்த வைரப்புதையலை

அள்ளிக்கொள்ளுங்கள் !!

செவிகளே !

இரவின் கீதத்தை

உங்களில்

எழுதிக்கொள்ளுங்கள் !!!

புலன் தூரிகைகளே !

இந்த

அழியாத வர்ணத்தை

உங்கள்இதயங்களில் தீட்டுங்கள் !!!

ஒரு புயலும் சில பூக்களும்

2008-03-18T10:34:00.000-07:00

உண‌ர்வின் வேர்க‌ள்

தாகிக்கும்

இர‌வுக்க‌ர்ப்ப‌த்தில்

என்

மெள‌ன‌ விசும்ப‌ல்!

புத்தகங்களுக்குள்

வசிக்கும்விழிகளில்...

யுகங்கள் அழுத

வலி!

தொண்டைக்குள்

தூண்டில் முள்ளாய்

என்

இதயம்!

பொங்கிப்பிரவகிக்கும்

என்

ஞான சமுத்திரம்

தாளில் இறங்குகிறது...

துளித்துளியாய்...

ஒவ்வொரு வரியும்

சமூகத்தின் முள்வேலிகளில்

கிழியாமல்

பிறக்கட்டும்!

சில கனவுகளும்

வானுயர்ந்த இலட்சியங்களும்

நினைவுகளில் மட்டும்

நிரந்தரமாய்....
தயவு செய்து

என்னை

சுவாசிக்க விடுங்கள்!

தளைகள் அறுந்த‌

கரங்கள் வேண்டும்

அணு அணுவாய்

என்

இதயம் பெயர்க்க...

நினைக்கும் போது

மட்டும்

சாப்பிடும்

சுதந்திரம் வேண்டும்!

நீளும் இரவும்

நானும்

ஒரு தொழுகைப் பாயும்

சில விழி நீர்த்துளிகளும்

போதும்

என் உயிர் பூக்க‌...

ஒவ்வொரு

மொட்டின் ம‌ல‌ர்விலும்

ஒவ்வொரு இலையின் உதிர்விலும்

தேடல்!தேடல்!

வற்றாத‌ நீர்ச்சுனைக‌ளை

உறிஞ்சிக் கொண்டே

ஓடிக் கொண்டிருக்கும்

என் வேர்க‌ளில்...

தாக‌ம்!தாக‌ம்!

இடையில் இட‌றும்

சில‌`க‌ற்க‌ள்`

`நீ வெறும் வேர் தான்`உறுத்தும்!

ஓடிக்கொண்டிருக்கும்

வேருக்கு

ஒரு புய‌லும்

சில‌ பூக்க‌ளும் சொந்த‌‌ம்!

வளைந்தோடும் நதிக்கு...

க‌ரையோர‌ நாண‌ல்க‌ளின்

கேள்விக‌ளுக்கு

ப‌தில‌ளிக்க‌ நேர‌மேது?

இது முடிவிலிப் பாதை!!!

எப்படி முடிந்தது?

2008-03-18T08:04:00.000-07:00

நீ

மிச்சம் வைத்த

எச்சில் தேநீர்.....

நாம்

ஒன்றாய் வாங்கிய

இரட்டைக் கட்டில்....

இனியவனே!

கடைசி கடைசியாய்

நீ உதிர்த்தமுத்தம்....

ஊசி ஊசியாய்

உறை பனிபெய்யும்

மார்கழி இரவுகள்....

உனக்காய்...

தாகிக்கும்

என்இதயம்....

இத்தனையும்

மறக்க

உன்னால்

எப்படி முடிந்தது?

உயிரில் பூத்த தோழமை!!!

2008-02-28T23:42:00.000-08:00

ஒரு காத்திருப்பின்இடைவேளையில்
நட்பில் கரைந்த
ஞாபகங்கள்!!

தனக்கு வேண்டியதை
`தா`என்று கேட்கவும்
கேட்காமலே
எடுத்துக் கொள்ளவுமான
உரிமைப் பத்திரம்!

மௌனத்தின் பாஷை
இத்தனை
தெளிவாய் இருக்குமா
உயிரில் கேட்கிறதே!!

ஒவியம் வரைகையில்
தூரிகையின்பெருமூச்சு
புரியும் நிதானம்
புலன்களில்...

வண்ணங்களை
வாரியிறைத்து
எனக்கு மட்டுமாய்....
இயற்கைசந்தோஷிக்கிறது!

ஒரு
சந்தோஷத்தின்வேதனையை...
ஒரு
வேதனையின்சந்தோஷத்தை....
இதயம் உணர்கிறது!

தாய்மடி மேல்
தலை வைத்தழும்
சுதந்திரம் போல்...
உள்ளார்ந்த தோழமையில்
உயிர் சிலிர்க்கிறது!

உன்னை நானும்....
என்னை நீயுமாய்
பகிரும்பொழுதுகளில்
பசியில்லை.....
தாகமில்லை......
மனவெளியில் மகிழ்ச்சி
ஆயிரம் மழைத் துளிகளாய்
வர்ஷிகின்றது!!!

காதலின் சுகம்போலவே
நட்பின் இதமும்
ஒரு புதிராய்
அதிரும் மனதின்
தலை தடவுகிறது!!!

ஒரு
நட்பின் புன்னகைக்கு
உதடுகள்தேவையில்லை
இதயம் போதுமே!!!